اساس حجت پيوسته روى عدد هفت مىچرخد به اين ترتيب كه يك نبى مبعوث مىشود كه داراى نبوت ( شريعت ) و ولايت است و پس از وى هفت وصى داراى وصايت بوده و همگى داراى يك مقام مىباشند جز اين‌كه وصى هفتمين داراى نبوت نيز هست و سه مقام دارد : نبوت و وصايت و ولايت . باز ، پس از وى هفت وصى كه هفتمين داراى سه مقام مىباشد و به همين ترتيب . مىگويند : آدم عليه السلام مبعوث شد با نبوت و ولايت ، و هفت وصى داشت كه هفتمين آنان نوح و داراى نبوت و وصايت و ولايت بود و ابراهيم عليه السلام وصى هفتمين نوح و موسى وصى هفتمين و ابراهيم و عيسى وصى هفتمين موسى و محمد صلى الله عليه و آله وصى هفتمين عيسى و محمدبن اسماعيل وصى هفتمين محمد صلى الله عليه و آله به اين ترتيب محمد صلى الله عليه و آله و على و حسين و على بن حسين سجاد و محمد باقر و جعفر صادق و اسماعيل و محمدبن اسماعيل ( امام دوم حضرت حسن بن على را امام نمىدانند ) و پس از محمدبن اسماعيل هفت نفر از اعقاب محمدبن اسماعيل كه نام ايشان پوشيده و مستور است و پس از آن هفت نفر اولى از ملوك فاطميين مصر كه اولشان عبيدالله مهدى بنيان گذار سلطنت فاطميين مصر مىباشد . اسماعيليه معتقدند كه علاوه بر حجت خدا ، پيوسته در روى زمين دوازده نفر نقيب كه حواريين و خواص حجت اند وجود دارد ولى بعضى از شعب ( دروزيه ) باطنيه شش نفر از نقباء را از ائمه مىگيرند و شش نفر از ديگران . در سال 278 هجرى ( چند سال قبل از ظهور عبيدالله مهدى در آفريقا ) شخصى خوزستانى ناشناسى كه هرگز نام و نشان خود را اظهار نمىكرد در حوالى كوفه پيدا شد ، شخص نامبرده روزها را روزه مىگرفت و شب‌ها را به عبادت مىگذرانيد و از دسترنج خود ارتزاق مىكرد و مردم را به مذهب اسماعيليه دعوت نمود . بدين‌وسيله مردم انبوهى را به خود گروانيد ودوازده نفر به نام نقباء از ميان پيروان